Joanne’s blog 138

Lieve allemaal,

Regelmatig spreek ik Marieke. Ze woont met haar gezin in Dishon, in het noorden van Israël, ongeveer op de grens met Libanon. Tijdens ons laatste telefoongesprek zegt ze in eerste instantie niets over de oorlog die maar voortduurt, ondanks het staakt-het-vuren. Deze keer is er iets anders dat haar bezighoudt. Ze vertelt over gesprekken die ze met vrienden en kennissen in Nederland voert. Over hoe ze daar vaak een harde toon hoort als het over Arabieren gaat. Het doet haar pijn. Dan vertelt ze me over wat haar overkwam op 7 oktober 2023.

Ze was die ochtend al vroeg met haar zoon gaan vissen op het Meer van Tiberias. Haar man had hen gebracht. Vanaf hun kano op het water, dobberend en wachtend op een visje dat zou bijten, zagen ze plots mensen op de kant die begonnen te dansen en te juichen en hoorden ze harde Arabische muziek. Ze moesten erom lachen. Maar toen veranderde er iets.

Straaljagers vlogen over. En vervolgens las ze op haar telefoon wat er in het zuiden gaande was. Snel voeren ze naar de kant. Ze raakte in paniek. Haar waarneming verschoof. De feestvierende mensen hadden onschuldig geleken, maar nu voelden ze als een dreiging. Ze was bang en belde haar man op met het verzoek ze gelijk op te halen.

Toen hij kwam, probeerden ze in alle haast de kano op de dak van de auto te krijgen. Maar in de stress lukte dat niet. En daar was ineens een helpende hand. Hij had hun paniek gezien, en vertelde dat hij in een van de Arabische dorpen in de buurt woonde. Hij stelde geen vragen. Hij hielp. Zonder aarzeling. Hij had papieren kopjes bij zich, en gaf hun Turkse koffie, uit een thermosfles die hij bij zich droeg. En samen praatten ze over de ernstige situatie in het zuiden.

Aan de telefoon valt er een stilte, dan zegt ze: “Weet je, hij was net zo gechoqueerd als wij. Niets is zwart-wit. Je hebt Arabieren die feest hebben gevierd om wat er op 7 oktober is gebeurd, maar je hebt ook Arabieren die het vreselijk vinden, en die zijn echt in de meerderheid.  Ze vertelt over haar dokter, een moslim. Haar tandarts, een Druze. De boodschappen die ze doet in de Arabische dorpen in de buurt. En ook nog even over de man met de koffie, die op een dag waarop alles leek te kantelen iets eenvoudigs voor haar deed: helpen en met elkaar praten.

Een Sjabbat met veel sjalom.

Liefs, Joanne