Joanne’s blog 137

Lieve allemaal,

Wat betekent het om in een land te leven waar geen formele oorlog gaande is, maar waar de oorlog ook nooit echt weg is? In Israël is dat de dagelijkse realiteit: een bestaan dat ergens zweeft tussen vrede en conflict, zonder duidelijk einde of begin. De krankzinnigheid van een leven in constante dreiging. Het is bijna te ingewikkeld om te begrijpen.

Op het eerste gezicht lijkt het leven normaal. Cafés zitten vol, scholen draaien en mensen gaan naar hun werk. Maar onder dat gewone leven ligt een laag van constante spanning. Ieder onverwachts geluid doet je hart sneller kloppen. De oorlog is overal aanwezig. Op pleinen, op bushaltes en op auto’s zijn nog de stickers te zien van hen die op die vreselijke 7 oktober 2023 gegijzeld werden. Gezichten die je toelachen. Voor velen van hen kwam de toekomst abrupt ten einde.

Het vreemde is dat de situatie zoals die nu is geen “echte oorlog” wordt genoemd, omdat er geen voortdurende frontlinie is zoals in klassieke oorlogsbeelden. Toch is er ook geen echte vrede. Het is een tussenstaat: een soort psychologisch niemandsland waarin het gevaar nooit helemaal verdwijnt, maar ook niet altijd zichtbaar is.

Ik las ergens dat juist die onduidelijkheid volgens trauma-experts het schadelijkst is. Je krijgt geen kans om te verwerken wat er gebeurt, omdat de situatie telkens lijkt te veranderen. De ene dag is het rustig, de volgende dag kan alles opnieuw escaleren. Het zenuwstelsel leert daardoor nooit echt dat het veilig is.

Die voortdurende onzekerheid zorgt voor een collectieve vermoeidheid, aldus die trauma-experts. Niet alleen door wat er gebeurt, maar door het wachten op wat mogelijk nog komt. Het is alsof we met zijn allen op scherp staan, zonder ooit echt te mogen ontspannen.

En toch gaat het leven door. We vieren de feestdagen, we lachen met vrienden en we maken (voorzichtige) plannen voor de toekomst. Misschien is dat wel de paradoxaalste realiteit: het vermogen om te leven alsof het normaal is, terwijl het normaal eigenlijk verdwenen is.

Sjawoe’ot sameach en een Sjabbat met veel sjalom.

Liefs, Joanne