Joanne’s blog 139

Lieve allemaal,

Een paar keer per jaar doe ik, in Nederland, mee aan een schrijfworkshop van zes opeenvolgende dinsdagavonden, geleid door een gerenommeerde schrijver. De groep bestaat meestal uit zo’n acht personen en we volgen de workshop via Zoom. Sommige deelnemers ken ik inmiddels al jaren, anderen ontmoet ik voor het eerst. Toch ontstaat er elke keer weer dezelfde bijzondere dynamiek. Drie uur lang schrijven, luisteren, reageren en soms ook een beetje schuilen achter woorden.

De opzet is simpel. We krijgen een opdracht, schrijven een half uur in stilte en lezen daarna om de beurt voor. Vervolgens geven we elkaar feedback. Daarna begint het opnieuw. Het mooie aan zo’n workshop is dat je nooit precies weet wat er naar boven komt. Soms blijft het veilig, soms schuurt het.

Afgelopen week kregen we de opdracht om te beginnen met een stelling en vandaaruit verder te schrijven in de ik-vorm. Vrijwel direct wist ik waar ik over wilde schrijven: over de verwarring en het ongemak die ik de afgelopen jaren, sinds 7 oktober 2023, steeds sterker voel. Toch twijfelde ik. Was dit de juiste plek? Zou het verkeerd vallen? Ik checkte het voorzichtig bij de schrijver. Hij zei simpelweg: “Doe het maar.”

Dus schreef ik. Over hoe vreemd het voelt om te wonen in een land waar de hele wereld een mening over lijkt te hebben. Over hoe nuance vaak ontbreekt en mensen van grote afstand oordelen over een werkelijkheid die ingewikkelder is dan slogans of sociale media-posts kunnen vatten. Ik schreef over mijn Joodse achtergrond, over de liefde waarmee ik ben opgevoed, over trots én verwarring. Over hoe gesprekken sinds 7 oktober 2023 veranderd zijn. Hoe nieuwsgierigheid plaatsmaakte voor aannames. Hoe ik soms niet meer als individu word gezien, maar als verlengstuk van een regering waar anderen iets van vinden. Toen ik klaar was met voorlezen, bleef het stil.

Een lange stilte.

Daarna zei iemand zacht: “Goh, Joanne…” Een ander zei: “Ik heb me nooit gerealiseerd dat dit óók een kant van het verhaal is.”

Op dat moment besefte ik dat ik, en wellicht doen we dat onbewust allemaal, misschien te weinig deel. Dat ik er te vaak van uitga dat mensen hun oordeel al klaar hebben. Terwijl juist het persoonlijke verhaal de ruimte kan scheppen voor echt luisteren.

Een Sjabbat met veel sjalom.

Liefs, Joanne