Donderdag, 8 oktober 2026
Joanne's blog
Lieve allemaal,
Wat is het lastig om een blog te schrijven dat de dag na 7 oktober verschijnt. Drie jaar geleden alweer, 7 oktober 2023. Zo dichtbij. De sfeer voelt zwaar en verdrietig. En regelmatig denk ik: hoe moet het allemaal verder?
Ik had iets anders kunnen schrijven. Over iets gewoons. Over iets alledaags. Mijn gedachten zijn verward en gaan steeds terug naar die afschuwelijke sjabbat. Ik schrijf wat, haal het weer weg, begin opnieuw, maar het voelt niet goed. Wat kan ik er nog over schrijven?
Overal in het land zijn er herdenkingen. Daarnaast gaat het “gewone” leven ook door. Mensen doen hun boodschappen, gaan naar hun werk en spelen met hun kinderen en kleinkinderen in de speeltuin. Er wordt gepraat, ruziegemaakt en gelachen. En dat moet ook.
Gisteren was een dag waarop het verdriet weer even heel dichtbij was. Een dag waarop je wilt huilen en schreeuwen en boos zijn. Maar dat helpt niet. De lucht was blauw, mijn tuin moest gedaan worden en de was kon ook niet blijven liggen. Toch stond alles even stil. Heel stil.
Ik hoop op rust, op betere dagen, op een toekomst waarin we wat minder bezorgd kunnen zijn. Daar durf ik het ene moment meer op te vertrouwen dan het andere. En toch gaat in dit ingewikkelde maar o zo bijzondere Israël waar ik zoveel van houd, het leven met alles wat daarbij hoort “gewoon” door.
De afgelopen drie jaar waren zwaar en moeilijk, maar de wilskracht van de Israëli is zo heel veel sterker. We mogen de vele slachtoffers van 7 oktober 2023 en daarna nooit vergeten. Dat is onze grote verantwoordelijkheid. Maar ondertussen mogen we ook voor elkaar en het land zorgen en koesteren wat er is. En ergens in de complexiteit van dat alles, loopt het verdriet dan met ons mee.
Een sjabbat met veel sjalom.
Lieve groet, Joanne
