Joanne’s blog 156

Lieve allemaal,

Drie jaar geleden. Als de dag van gisteren.

7 oktober 2023

06.31 uur

De alarmapp op mijn telefoon geeft aan dat er iets is. De alarmen blijven komen. Een vriend die in hetzelfde dorp als ik woont, belt mij op: “Kom nú naar mijn huis.” Zijn televisie staat aan. Dat eerste beeld. Jongeren die over een groot veld rennen. We zeggen tegen elkaar: “Wat zien ze er vrolijk en blij uit. Waarom wordt dit uitgezonden?” De alarmen gaan door en we blijven kijken. Dan kantelt er iets. Het gaat niet om feestende jongeren, maar om vluchtende feestgangers. Er wordt op hen geschoten. Van alle kanten. Het zijn geen soldaten, geen doelwitten, en toch wordt er op hen gejaagd, alsof ze een prooi zijn. Een werkelijkheid die zich langzaam ontvouwt en tegelijkertijd zo snel gaat dat het niet te bevatten is.

Wat er daarna gebeurde, weten we. We kennen de beelden. We kennen de verhalen. We kennen de namen en de gezichten. We kennen de cijfers. Een vreselijke, afschuwelijke, niet te omschrijven dag. Zoveel verloren. Zoveel kapotgemaakt. Zoveel verdriet. En nog altijd leven zovelen met de gevolgen van toen en daarna.

Ieder heeft een naam

Ieder heeft een naam
die G’d hem gaf
en vader en moeder hem gaven

Ieder heeft een naam
die zijn houding en glimlach hem gaven
en zijn kleding hem gaf

Ieder heeft een naam
die de bergen hem gaven
en zijn muren

Ieder heeft een naam
die de sterren hem gaven
en zijn buren

Ieder heeft een naam
die zijn fouten hem gaven
en zijn verlangen hem gaf

Ieder heeft een naam
die zijn vijanden hem gaven
en zijn liefde hem gaf

Ieder heeft een naam
die zijn feesten hem gaven
en zijn werk hem gaf

Ieder heeft een naam
die de jaargetijden hem gaven
en zijn blindheid hem gaf

Ieder heeft een naam
die de zee hem gaf
en die zijn dood hem gaf.

Zelda Mishkovsky, 1916-1984

(uit: Beartsot Hachajiem, LJG)

Chag sameach en een sjabbat met veel sjalom.

Lieve groet, Joanne