Joanne’s blog 155

Lieve allemaal,

Ik woon aan de rand van ons dorp. Naast mijn buurt ligt een wijk waar vooral oudere mensen uit Rusland en Oekraïne wonen. Ik schreef al eens eerder over hen. Echte gesprekken voeren we nauwelijks. Zij spreken bijna geen Ivriet of Engels en mijn Russisch houdt al op voordat het begonnen is.

Toch kennen we elkaar. We groeten, maken een gebaar, glimlachen. En we weten: als het nodig is, helpen we elkaar. Ik leerde de meesten van hen beter kennen in de periode waarin we regelmatig naar de gezamenlijke schuilkelder moesten rennen. Het samen wachten tot het sein veilig was, zorgde voor een band. Zonder dat daar taal voor nodig was.

Wat me altijd opvalt in hun buurt zijn de tuintjes. Al deze mensen lijken groene vingers te hebben. Bloemen, planten, potten, struiken. Alles wordt met veel liefde en aandacht verzorgd. En wie op de eerste verdieping woont en officieel geen eigen tuin heeft, vindt beneden wel een stukje grond om iets mee te doen.

Om de hoek bij mij woont een oude dame. Ze is bijna honderd heb ik van iemand gehoord. Vaak zit ze buiten, tussen haar planten en heerlijk geurende bloemen. Als in haar eigen paradijs. Vredig en mooi. Haar eigen wereld.

Onlangs zag ik dat iemand ook het stukje grond bij de ingang van onze schuilkelder onder handen heeft genomen. Er staan nu plantjes met kleine bloemen. Het is er netjes en verzorgd. Deze bijzondere daad maakt het aanzicht van de schuilkelder een stuk vriendelijker.

Je kunt een oorlog niet stoppen. Je kunt een alarm niet voorkomen. Je kunt niet bepalen wanneer je naar de schuilkelder moet rennen. Je hebt het allemaal niet in de hand. Maar door dit grote, kleine gebaar voelt de machteloosheid die bij die betonnen schuilkelder hoort heel veel lichter. Nu loop ik er af en toe naar toe, zonder reden, zomaar om even te genieten van het groen.

Chag sameach en een sjabbat met veel sjalom.

Lieve groet, Joanne