Donderdag, 10 september 2026
Joanne's blog
Lieve allemaal,
Al jaren heb ik een granaatappelboom in mijn tuin. Hij is uitgegroeid van een stek tot een flinke boom. Hij bloeit prachtig en ieder jaar komen er weer mooie vruchten aan. Maar zodra ze wat groter worden, verdwijnen ze ineens. En dat is jammer, want dan zijn ze nog lang niet rijp. Een lieve voorbijganger, denk ik dan, die zo’n granaatappel niet kon weerstaan. Maar ik kan niet alleen de voorbijgangers de schuld geven. Vogels weten mijn boom ook heel goed te vinden. En hen lijkt het niet te deren dat de vruchten dan vaak nog niet rijp zijn.
In andere jaren heb ik al geprobeerd de granaatappels te beschermen met een net. Dat werkte niet echt. Er was altijd wel ergens een opening en voor ik het wist, waren ze dan toch weg of half aangevreten. Dit jaar heb ik het anders aangepakt. Het net zit zo goed om de boom dat niemand erbij kan. Niet omdat ik een ander niets gun, maar ik wil één keer meemaken dat ik de volle oogst heb. Daarna zal ik ze met plezier hier en daar weggeven.
En het is me gelukt! Er hangen prachtige, grote granaatappels aan de boom. Ze zijn nog niet helemaal rijp, maar het gaat de goede kant op. En de timing had niet beter kunnen zijn: het is bijna Rosj Hasjana.
De granaatappel heeft binnen het Jodendom een bijzondere betekenis. Met haar 613 pitjes – tenminste dat wordt gezegd – staat de vrucht symbool voor de 613 mitswot, de geboden uit de Thora.
Met Rosj Hasjana krijgt die symboliek nog een extra lading. Dan eten we granaatappels, met de wens dat onze goede daden en verdiensten in het komende jaar net zo talrijk mogen zijn als de pitten van deze vrucht.
Of er werkelijk precies 613 pitjes in mijn granaatappels zitten? Ik zal het laten weten als ik ze heb geteld.
Sjana tova oemetoeka! Moge het een zoet jaar worden, voor ons allemaal!
Een sjabbat met veel sjalom.
Liefs, Joanne
