Donderdag, 27 augustus 2026
Joanne's blog
Lieve allemaal,
Bijna iedere dag maak ik dezelfde wandeling. Soms met een kleine variatie. Door de avocado- en bananengaarden, langs en door de velden en vervolgens door een stuk bos dat ooit door het JNF is aangelegd. Het is altijd genieten. Het is er rustig. Zeker vroeg op de dag, voordat de warmte echt toeslaat. Ik hoor de vogels, het geritsel tussen de bomen en in de verte soms een tractor of een auto. Af en toe kom ik iemand tegen.
Ik luister tijdens het wandelen heel af en toe wel eens naar een podcast, maar dan heb ik altijd mijn telefoon in de hand. Wat me al een tijd opvalt: bijna iedereen heeft tegenwoordig oortjes in. Jong, oud, wandelend of hardlopend. Waar luisteren ze toch allemaal naar? Muziek, het nieuws, een podcast? Ik besloot het ook eens te proberen. Dus kocht ik oortjes die niet meteen uit mijn oren zouden vliegen. Klassieke muziek aan en wandelen maar.
Na ongeveer een halfuur keek ik om me heen en dacht: waar ben ik eigenlijk? Ik was verdwaald. En dat terwijl ik hier zo vaak loop. Ik ken de paden, de bochten, ieder grassprietje. Toch wist ik niet waar ik was. Door de muziek in mijn oren was ik veel minder bezig geweest met alles om me heen. Het kostte me even om mijn vertrouwde route terug te vinden. Sindsdien blijven de oortjes thuis.
Deze ervaring is natuurlijk heel persoonlijk. Een ander geniet misschien juist van oortjes in en luisteren naar een podcast tijdens het wandelen. Voor mij bleek het tegenovergestelde waar. Ik wil de vogels horen, de wind tussen de bladeren en het geritsel van de wilde zwijnen langs het pad.
Het bos is voor mij dan ook niet alleen een verzameling bomen. Het zijn de paden, de stilte, en de natuur die hier, midden in het Israëlische landschap, iedere dag weer anders aanvoelt.
Ik heb geen muziek nodig tijdens mijn wandeling. De Israëlische natuur maakt al genoeg mooie geluiden.
Een sjabbat met veel sjalom.
Liefs, Joanne
