Joanne’s blog 144

Lieve allemaal,

Ik moet een paar boodschappen doen in het Arabische dorp. Hier en daar en nergens.

Het dorp is een mengeling van stof, toeterende auto’s, winkeltjes die van alles en nog wat verkopen en kronkelende straatjes. Na zoveel jaar ken ik de weg er goed en weet ik dat ik omhoog, omlaag, naast me en naar boven moet kijken om het drukke en ongeleide verkeer in de gaten te houden. In mijn bolide baan ik me een weg door de kakofonie van dit bijzondere dorp.

Ergens in een eenrichtingsstraatje dat omhoogloopt, parkeer ik mijn auto op een te kleine plek. Het is passen en meten en de auto’s achter me toeteren omdat dat erbij hoort, maar het lukt me. Ik begeef me naar de winkels waar ik moet zijn. Ik kom er al jaren en overal word ik begroet met een warmte die ik me van Nederland niet kan herinneren.

De vrouw in de groentewinkel omhelst me en loopt met me mee langs de bakken met groenten en fruit. Trots vertelt ze, zoals ze dat al jaren doet, dat ze het meeste in hun grote achtertuin telen. “Wil je een kopje koffie?” vraagt ze. Ik wil nee zeggen, zoals ik dat al jaren doe, want ik houd niet van koffie, maar iets in haar ogen deze dag doet me ja zeggen.

Gelukkig wordt Arabische koffie in kleine kopjes geserveerd en let nooit iemand erop of je het wel of niet opdrinkt. Ik neem een paar slokjes, betaal mijn groenten en fruit, zeg Saleim Aleichem en loop door naar de volgende winkel, een kleine supermarkt. Ook hier word ik met open armen ontvangen. Ook hier loopt de eigenaar met me mee en ook hier wordt me koffie aangeboden. Bij de winkel die alles heeft, herhaalt zich hetzelfde.

Als ik weer terugloop naar mijn auto, met tassen vol boodschappen, bevangen door het stof en de vele kopjes koffie, denk ik bij mezelf: “Een glimlach en een kopje koffie, het alledaagse. Het zijn juist deze momenten die me hoop geven.”

Een Sjabbat met veel sjalom.

Liefs, Joanne