Donderdag, 16 juli 2026
Joanne's blog
Lieve allemaal,
Ik ben opgegroeid in Nederland tussen het grasgroen, de boerderijen en het helderfris van de natuur. Het was er. Zo vanzelfsprekend dat ik er nauwelijks bij stilstond.
Pas toen ik ruim twintig jaar geleden naar Israël verhuisde, ontdekte ik dat groen ook iets anders kan zijn. Hier vertelt iedere boom een verhaal. Over mensen die geloofden in een toekomst die nog niet zichtbaar was. Over geduld. Over hoop.
De afgelopen weken werkte ik aan de krant, een jubileumnummer, ter gelegenheid van 125 jaar JNF. Al schrijvend verdween ik steeds verder in de geschiedenis van een organisatie die veel meer is dan alleen bomen planten. Ik las over de pioniers die een dor en rotsachtig landschap voor zich zagen en toch durfden te dromen. Over het iconische blauwe JNF busje, dat vroeger ook bij mijn ouders thuis stond. Over het Gouden Boek. Over bossen, waterreservoirs en natuurgebieden. Maar vooral over generaties mensen die bleven investeren in iets wat groter was dan zijzelf.
Wat mij misschien nog wel het meest raakte, is hoe vooruitziend die eerste generaties waren. Lang voordat woorden als klimaatverandering, biodiversiteit en duurzaam waterbeheer onderdeel werden van ons dagelijkse vocabulaire, begrepen zij al dat een land alleen kan bloeien als je ook investeert in zijn natuur. En dat is precies wat het JNF al 125 jaar doet. Niet alleen door bomen te planten, maar ook door water op te slaan, ecosystemen te herstellen en gemeenschappen toekomstbestendig te maken.
Tijdens het schrijven dacht ik vaak terug aan mijn eerste reizen naar Israël. Als tiener werkte ik in de vakanties als vrijwilliger in verschillende kibboetsim. Ik zag mensen ploegen, planten en oogsten. En ik mocht mee doen. Pas later drong tot me door hoe groot de impact van hun werk was. Een boom planten of een akker bewerken is in Israël niet alleen een praktisch gebaar. Het draagt een geschiedenis en een belofte in zich: we zijn er en we blijven.
Een Sjabbat met veel sjalom.
Liefs, Joanne
