Joanne’s blog 148

Lieve allemaal,

Mensen lopen, zitten of staan met elkaar te praten, anderen zoeken de rust van een hoekje op. Ze hebben verschillende achtergronden: Joods, Moslim, Christelijk, Druzen, Liberaal en Orthodox, vaak herkenbaar aan hun kleding. Zachte stemmen en luide gesprekken. Ivriet en Arabisch klinken door elkaar. Er wordt gehuild en gelachen. Ook gezwegen. Iemand zit in een rolstoel, een ander loopt op krukken. Ik bevind me op het centrale plein op het terrein van het ziekenhuis in Naharia.

Afgelopen week leefde ik een paar dagen in een andere wereld. Een dierbare vriend moest worden opgenomen. In Israël is het vanzelfsprekend dat een patiënt in een ziekenhuis niet alleen wordt gelaten. Daarom bleef ik bij hem. Alleen ’s avonds ging ik naar huis. Hij kwam terecht op een kleine afdeling met mensen met vooral een Druzische of Arabische achtergrond.

In een van de kamers lag een oude, ernstig zieke Druzische vrouw. Kinderen, kleinkinderen, andere familieleden en vrienden wisselden elkaar dag en nacht af. Ze was geen moment alleen. Wanneer de kamer te vol werd of het tijd was om te eten, verhuisden een deel van het bezoek naar de gezamenlijke ruimte. Daar brachten  ‘mijn patiënt’ en ik ook een groot deel van de dag door.

Vanaf het eerste moment dat we elkaar ontmoetten, werden we opgenomen in hun gezelschap. Als een warm bad. Steeds weer werd gezegd: “Jullie zijn familie van ons.” Ze deelden hun eten, schonken koffie in en schoven steeds weer, zonder aarzelen, stoelen bij. We spraken met elkaar over van alles en nog wat. Ze vertelden over het dorp waar ze wonen, in het noorden, ergens op een berg. Vroeger lag daar in de winter sneeuw, maar door de klimaatverandering is dat nu al een paar jaar uitgebleven. Ook hun religie kwam aan bod. Druzen geloven dat een overledene terugkeert in een pasgeboren kind. Dat geloof gaf hun de kracht om hun lijdende moeder los te laten.

Het contact met de Arabische families was net zo bijzonder. Ik had mijn computer bij me, want het werk gaat door. Regelmatig verscheen er ineens iemand naast me met een stukje fruit of iets anders lekkers. “Want voor familie zorg je.” Vijf dagen lang zijn de woorden “oorlog” en “politiek” niet gevallen. Het draaide maar om één ding: zorgen voor de mensen van wie je houdt. En als er onbekenden in hetzelfde schuitje zitten? Dan zorg je ook voor hen.

Het waren dierbare dagen. En ‘mijn patiënt’ is weer thuis.

Een sjabbat met veel sjalom.

Liefs, Joanne