Donderdag, 25 juni 2026
Joanne's blog
Lieve allemaal,
Misschien is het voorbij. De oorlog. Maar hoe is een einde van zoiets groots en verschrikkelijks? Is er een duidelijke scheidslijn tussen crisis en rust? Is er een ochtend waarop je wakker wordt en voelt dat alles voorbij is? Dat het over is?
De werkelijkheid verandert niet omdat iemand een verklaring aflegt of omdat er grote en kleine afspraken gemaakt worden. Niet wanneer hier in het noorden nog steeds iedereen alert is, de straaljagers blijven overvliegen, soldaten blijven sneuvelen of gewond raken en we schrikken bij ieder onbekend geluid. Te veel lege plekken, te veel verdriet en te veel ingewikkelde berichten die bijna niet meer te volgen zijn. De situatie is fragiel.
Toch wordt ons verteld dat er een nieuw hoofdstuk is begonnen. Het zou kunnen dat ze gelijk hebben, maar ook niet. Het heeft geen zin om voorspellingen te doen over allerlei politieke scenario’s en wat Iran, Hezbollah en Hamas wel of niet zouden doen. Niet omdat die dreiging onbelangrijk is, maar omdat sommige zaken buiten ons bereik liggen. Omdat we er helemaal niets aan kunnen doen. Dat is wat Israël met je doet. Dat is ook wat een oorlogssituatie met je doet.
Je leert het verschil kennen tussen problemen die je kunt oplossen en omstandigheden waarmee je moet leren leven. Dus doe ik wat de meeste mensen hier doen. Ik leef mijn leven. Met de uitdagingen. Met de enorme verliezen die zijn geleden. En ondanks alles blijven we bouwen, dromen, doorgaan en vooral geloven. Veel is er niet veranderd. We creëren nog steeds. We ondernemen nog steeds. We toeteren nog steeds met zijn allen in het verkeer. En we blijven verhit met elkaar discussiëren over alles en niets.
Ons vandaag en ons morgen worden niet geschreven door degenen die Israël van buitenaf proberen te definiëren. Ons vandaag en ons morgen worden geschreven door de mensen die hier leven, en door degenen die, waar ter wereld zij ook zijn, zich verbonden voelen met dit bijzondere land.
Een Sjabbat met veel sjalom.
Liefs, Joanne
