Dinsdag, 12 mei 2026
Joanne's blog
Lieve allemaal,
Te midden van alle onrust gaat het leven door. Ik schreef het al vaker, maar telkens opnieuw word ik eraan herinnerd. Terwijl het nieuws gevuld is met spanningen, angst en verdeeldheid, blijven mensen trouwen, kinderen krijgen, samen eten, lachen en dansen. Het gewone leven weigert stil te vallen.
Zo ontving ik onlangs een uitnodiging voor de laatste feestavond ter ere van de bruiloft van de dochter van de zus van een goede vriend uit het Arabische dorp. Omdat deze mensen zulke goede vrienden zijn dat we elkaar als familie beschouwen, hoor ik erbij wanneer er iets te vieren valt. Dat is misschien wel het mooiste van verbondenheid: op een bepaald moment ben je geen gast meer, maar onderdeel van het geheel.
Traditionele Arabische bruiloften duren een week. Een week van bezoeken, muziek, eten en tradities. De vader van de bruidegom betaalt alles, niet alleen de feesten, maar ook de kleding van de bruid, haar moeder en eventuele zussen. Zo hoort het. Het is een gebruik dat niet ter discussie staat, maar gedragen wordt met trots en eergevoel.
Deze laatste feestavond vond plaats in een feestzaal in het Arabische dorp vlak bij waar ik woon. Het was een waar spektakel. Veel kleur en muziek. Lange tafels vol eten, vrouwen in prachtige gewaden, kinderen die tussen de dansende volwassenen door renden en mannen die elkaar lachend begroetten alsof de wereld buiten die zaal even niet bestond. Zo voelde dat ook.
Het enige dat aan de harde realiteit deed herinneren, was dat het aantal aanwezigen gering was, slechts honderd gasten. Terwijl in niet-oorlogstijd minstens vijfhonderd aanwezigen heel normaal is.
We vierden samen de liefde van het pasgetrouwde stel. Joden en Arabieren, jong en oud, religieus en seculier, allemaal onder hetzelfde dak. Niet omdat de verschillen verdwenen waren, maar omdat er op dat moment iets belangrijkers bestond: samen mens zijn. En dan vallen verschillen weg.
Dit is co-existentie op zijn mooist. Geen grootse politieke verklaringen, maar samenkomen terwijl de wereld wankelt.
Liefs, Joanne
