Joanne’s blog 134

Lieve allemaal,

In Israël kan het zomaar gebeuren: ’s ochtends voel je nog het zand tussen je tenen en lig je in de zon, terwijl je ’s middags bijna een sjaal nodig hebt omdat de wind zo koud is. Van zonnebaden in het zuiden tot skiën in het noorden, het contrast blijft bijzonder.

Het zuiden is ruig, stil en eindeloos. Uitgestrekte woestijn, droge hitte en een horizon die nooit lijkt te stoppen. Maar je hoort er vooral… stilte. In dit landschap leeft ook een groot deel van de Bedoeïenenbevolking, met een cultuur die diep geworteld is in deze omgeving. Rijd je naar het noorden, dan verandert alles. Het wordt groener: heuvels, bossen, water: Galilea. De bevolking is hier een mix van Joodse, Arabische, Druzische en Christelijke gemeenschappen. Je hoeft niet te kiezen. Binnen een paar uur rijd je van dorre vlaktes naar groene bergen. Israël is geen land van “of-of”, maar van “allebei”.

Toch is er iets wat overal hetzelfde is: de mensen. Zeker in moeilijke tijden.

Vrienden van mij, Chris en Ineke de Boks, wonen in Rosj Hanikra, vlak bij de grens met Libanon. Vanwege de oorlog die uitbrak op 7 oktober 2023, werden ze geëvacueerd naar het centrum van het land. Toen ze eindelijk konden terugkeren, brak kort daarna de oorlog met Iran uit. Het noorden werd ineens het zuiden: dagelijkse raketbeschietingen, iets waar het zuiden al jaren mee leefde.

Op Jom Hazikaron belde Ineke me. “We hebben zoiets bijzonders meegemaakt,” zei ze. Via de kibboets-app was hun gevraagd om naar een centraal punt in hun dorp te komen, waar ze bloemen mochten ophalen. Een gebaar van de bevolking uit het zuiden.

Bij de bloemen zat een brief:

Wij, de gemeenschap van Esjkol, voelen ons met jullie verbonden. Juist nu willen we naast jullie staan. Solidariteit is niet alleen een woord, maar iets wat je doet. Wij sturen jullie een omhelzing, van begrip, van één hart. Wij zijn bij jullie. Altijd.

Dat is misschien wel de kern van Israël. Niet alleen de verschillen in landschap, maar juist de verbondenheid tussen mensen.

Van zand tot sneeuw. En uiteindelijk: één gezamenlijk groot hart.

Een sjabbat met veel sjalom!

Liefs, Joanne