Donderdag, 26 februari 2026
Joanne's blog
Lieve allemaal,
De openingsceremonie van de Olympische Winterspelen ligt alweer een paar weken achter ons.
Zoals bij iedere Olympische Spelen bestond de opening onder andere uit het defilé van deelnemende landen, groepen sporters met de vlaggendrager van hun land voorop. Het duurt altijd even voordat je bij de I bent. Maar daar waren ze dan: Israël, breed en duidelijk op het televisiescherm.
Geen grote delegatie. Tien atleten, acht mannen en twee vrouwen, actief in vijf verschillende sporten. Een kleine groep met grote betekenis.
Duidelijk aanwezig. Niet met gebogen hoofden. Niet als slachtoffers. Maar als sporters die zich hebben voorbereid op hun moment. Ze zwaaiden met de vlag, lachten en keken trots om zich heen. Ze waren met weinigen, maar ze oogden groots.
De kracht van een land zit niet alleen in het aantal medailles dat ze behalen. Die zit in het feit dat je daar gewoon staat. Dat je meedoet.
Israël is niet perfect. Geen enkel land is dat. Er zijn ingewikkelde vragen en terechte en onterechte discussies. Maar de wil om vooruit te gaan en te verbeteren staat stevig overeind. In innovatie, in medische zorg, in landbouw, in hulp bij rampen. Niet alleen in Israël zelf, maar ook op plekken waar men Israëls hulp nodig heeft.
Toen ik de atleten zag binnenlopen, voelde ik trots en respect. Ook hoop. Een belofte van blijven bestaan.
Pierre de Coubertin, de Franse pedagoog en grondlegger van de moderne Olympische Spelen, verwoordde het ooit zo: “Het belangrijkste op de Olympische Spelen is niet om te winnen, maar om mee te doen. Niet om te zegevieren, maar om eerlijk te strijden.”
En zoals Vivian Rinat het zo mooi omschrijft: we zijn er en we blijven.
Een sjabbat met veel sjalom!
Liefs, Joanne
