Dinsdag, 7 april 2026
Joanne's blog
Lieve allemaal,
Pesach is het feest van bevrijding. Van samen aan tafel zitten, verhalen delen, tradities doorgeven en de warmte van familie en vriendschap voelen. Een feest dat normaal gesproken in het teken staat van verbondenheid, rust en dankbaarheid. Maar dit jaar voelt alles anders.
Overal in Israël heerst spanning. Vooral in het noorden, waar ik woon, is de situatie zwaar. De raketten en drones vanuit Libanon blijven komen. En zelfs op de momenten dat het stil is, is het een bedrukkende stilte. Want je weet nooit of het echt rustig is, of slechts de stilte voor de volgende aanval. Juist omdat er hier in de omgeving ook raketten zijn gevallen zonder dat er het alarm afging, leef ik voortdurend op scherp. Mijn telefoon met de alarmapp heb ik altijd binnen handbereik. Het is een soort veilig anker geworden in deze afschuwelijke tijd.
Regelmatig spreek, mail en app ik met vrienden en kennissen in Nederland. Ze luisteren naar me, dat wel. Maar steeds vaker merk ik dat ze eigenlijk niet echt (willen) horen wat ik vertel. Niet omdat ze ongeïnteresseerd zijn, maar omdat het beeld dat zij dagelijks via de media krijgen zo anders is dan de werkelijkheid die wij hier ervaren.
Dat maakt me verdrietig. Alsof wat ik meemaak minder geloofwaardig is dan wat op afstand wordt verteld. De oorzaak ligt voor een groot deel bij de nieuwsmedia, een bron waarvan je juist zou verwachten dat die een zo volledig en waarheidsgetrouw mogelijk beeld geeft.
Onlangs heb ik daarom een mail gestuurd aan de NOS. Niet om te vragen of ze een kant willen kiezen, maar om iets veel fundamentelers: volledige, feitelijke journalistiek. Journalistiek die de werkelijkheid niet versmalt, maar haar juist zichtbaar maakt, in al haar complexiteit.
In deze dagen van Pesach denk ik aan wat bevrijding werkelijk betekent. Misschien begint die vandaag wel bij iets wezenlijks: dat de werkelijkheid niet wordt gefilterd of vervormd, maar eerlijk, gebalanceerd en volledig wordt verteld.
Een Pesach sameach!
Liefs, Joanne
