Joanne’s blog 130

Lieve allemaal,

Woensdagavond begint Pesach en vieren we de seider. Sinds 7 oktober 2023 is er geen seideravond meer “gewoon” geweest. Het zijn juist deze momenten dat je samen hoort te zijn met familie en vrienden. Te veel stoelen waren leeg. Dit jaar zal dat niet anders zijn. Bijna iedereen die ik de afgelopen dagen sprak, vroeg zich af: Hoe gaan we Pesach vieren? Hoe komen we die week door?

Ik las iets van rabbijn Tzvi Freeman dat me raakte, ik heb het vrij vertaald.

“… In ieder mens zit een stukje ‘Egypte’, maar ook een ‘farao’, een ‘Mozes’ en vrijheid.

Egypte staat voor alles wat je tegenhoudt. Dingen waar je in vastzit, gewoontes of gedachten die je klein houden.

De farao is het stemmetje in je hoofd dat zegt: ‘Zo ben je nu eenmaal, veranderen lukt toch niet.’

Maar er zit ook een Mozes in je. Dat is de kracht in jou die wél wil groeien. Die zegt:
‘Het kan anders.’ Die je helpt om los te breken en verder te gaan.

Vrijheid is niet iets waar je ooit ineens aankomt. Het is iets wat je steeds opnieuw kiest. Door los te laten wie je gisteren was, en te kiezen wie je vandaag wilt zijn.

Misschien heb je vorig jaar nog niet dat kleine lichtje in jezelf aangestoken. Misschien zit er nog iets in je wat gezien wil worden of wil groeien.

Laat dit dan het jaar zijn dat je het wél doet. Dat je niet luistert naar je farao, maar naar je Mozes. Dat je je eigen licht aansteekt …”

Laten we met dat licht in ons ook denken aan alle mensen die alleen zijn met Pesach.

Aan het einde van de seider zingen we het al generatieslang:

L’sjana haba’ah b’Yerusjalayim, volgend jaar in Jeruzalem.

Zing het luid en hard, zodat iedereen het hoort. Dat de vrede maar snel moge komen.

Een Pesach sameach!

Liefs, Joanne