Joanne’s blog 129

Lieve allemaal,

De oorlog gaat door. De raketten en drones blijven komen, onafgebroken. De schade die ze aanrichten is vreselijk. Alleen al in de afgelopen vier weken zijn er zo’n 3.000 raketten vanuit Libanon op het noorden afgevuurd. Een getal dat nauwelijks te bevatten is en toch is het de realiteit die je elke dag voelt.

Mensen vragen me vaak hoe ik dit volhoud. Het eerlijke antwoord is: ik weet het niet zo goed.

Er is eigenlijk geen alternatief. Je gaat door, omdat stoppen geen optie is. Dus stap ik soms gewoon in de auto om een boodschap te doen, met de stille hoop dat er geen alarm afgaat.

Ik blijf ook wandelen. Elke dag weer. Soms zelfs meerdere keren. Omdat doorgaan het enige is dat een beetje houvast geeft. Mijn doel is simpel: 10.000 stappen. Als ik vijf keer mijn “schuilkelderroute” loop, haal ik dat. Dat is mijn streven, iedere ochtend opnieuw.

Het zijn rondjes van een algemene schuilkelder, langs een mobiele schuilkelder, terug naar de volgende. Ze zijn schaars, maar er zijn er genoeg om, als het nodig is, snel dekking te vinden.

En dan, ineens, zonder waarschuwing: een enorme knal boven mijn hoofd.

Geen alarm. Geen schuilkelder vlakbij. Geen tijd om me voor te bereiden. Alleen pure reflex: dekking zoeken en wachten. Minuten die eindeloos lijken te duren, tot ik zeker weet dat er geen brokstukken meer naar beneden vallen. Want juist die zijn het gevaarlijkst.

Het voelt onwerkelijk om sinds vier weken opnieuw in een situatie te zitten waar je geen enkele controle over hebt. Regelmatig moet ik denken aan een ontmoeting van jaren geleden. In een ziekenhuis sprak ik een vrouw uit Gaza. Ik was daar voor een interview voor mijn boek Over Grenzen. Ik was er met een tolk, omdat ik ook Arabische mensen zou spreken. Deze vrouw kwam ik toevallig tegen. We keken elkaar aan, twee werelden.

“Officieel zijn we vijanden,” zei ik voorzichtig. Dat werd vertaald.

Zij schudde haar hoofd. “Nee,” zei ze, terwijl ze me recht in de ogen aankeek. “Wij zijn niet in oorlog met elkaar. De oorlog is van de mensen boven ons, de politici. Jij en ik hebben daar niets mee te maken.”

Een stevige omhelzing volgde.

Een sjabbat met veel sjalom!

Liefs, Joanne