Donderdag, 12 maart 2026
Joanne's blog
Lieve allemaal,
Tussen de alarmen en binnenkomende raketten en drones door gaat mijn telefoon. Het zijn mijn dierbare vrienden uit het Arabische buurtdorp. Of ik die avond wil komen eten. In deze afschuwelijke tijden zou je bijna vergeten dat het Ramadan is.
Uitgenodigd worden voor de iftar, de maaltijd na zonsondergang, is een eer. En na al die jaren vriendschap voelen zij als familie. Toch twijfel ik even. Het is zo onrustig.
Ik overleg met een goede vriend die ook is uitgenodigd. Eigenlijk willen we geen nee zeggen. Uit respect voor hen besluiten we te gaan. Het is een kwartier rijden. We spreken af: als er een alarm afgaat, stoppen we, stappen we uit en gaan naast de auto liggen, precies volgens de instructies. We zijn zowel gespannen als kalm. De weg is opvallend rustig. Rustiger dan normaal. Het dorp is niet vergeten dat het Ramadan is. Alle huizen zijn versierd met lichtjes.
We zijn iets te vroeg; het eten begint pas om kwart voor zes, het moment dat de zon ondergaat. In de keuken help ik nog wat met de voorbereidingen, al hebben ze die middag het meeste werk al gedaan. We zijn met een kleine kring: de grootouders, hun zoon en schoondochter en vier jonge kleinkinderen. Door de oorlog mogen er geen grote gezelschappen zijn. Voor de zekerheid vraag ik waar de beveiligde ruimte is. Je weet maar nooit.
Dan gaan we aan tafel.
Het is warm. Gezellig. Het voelt veilig. Ik vergeet dat het oorlog is. Het eten is, zoals altijd, overheerlijk. Daarna blijven we nog even zitten. Er is koffie, thee en een zoet gerecht dat bij de Ramadan hoort. We praten, lachen, maken grapjes. Het is goed om samen te zijn. Na anderhalf uur nemen we afscheid en stappen we weer in de auto.
“Gelukkig zijn er geen alarmen geweest,” zeggen we tegen elkaar. Maar we zijn nog niet terug in ons dorp of het barst weer los. Urenlang. Elke tien tot vijftien minuten. De knallen zijn oorverdovend.
De krankzinnigheid van de realiteit.
Een sjabbat met veel sjalom!
Liefs, Joanne
