Donderdag, 5 februari 2026
Joanne's blog
Lieve allemaal,
Elk jaar rond Toe Bisjwat herdenken we Jesper met onze groep. Verspreid over landen en levens staan we even stil bij onze dierbare vriend uit Denemarken.
Na mijn middelbareschooltijd vertrok ik naar Israël voor een internationaal studie- en werkprogramma. In kibboets Lavi woonde ik met jongeren uit Europa: Engelsen, Denen, Zweden, Italianen en een andere Nederlander. Het is lang geleden, maar we zijn nog steeds met elkaar in contact. Sinds een paar jaar gaat dat via een groep op WhatsApp. We volgen elkaars levens door berichten en foto’s met elkaar te delen. En één keer per jaar gedenken we Jesper.
Jesper. Een Deense jongen.
Ik herinner me hem als stil.
En in die stilte was hij aanwezig en niet-aanwezig.
Dat jaar maakten we herinneringen die ons leven lang meegaan. We leerden, toerden, lachten en huilden.
Na dat jaar ging iedereen zijn eigen weg. Een deel van de groep bleef in Israël en vestigde zich daar. Dat betekende ook: het leger in. Jesper was een van hen. Hij volgde een programma waarin jongemannen hun militaire dienst combineerden met studie aan een Joodse religieuze leerschool. Ze wisselden perioden van leren af met militaire dienst, vaak in gevechtseenheden.
Het gebeurde rond Toe Bisjwat, het Joodse nieuwjaar van de bomen. Jesper was gelegerd in Hebron en ging naar de markt om fruit te kopen. Een alledaagse handeling. Iets onschuldigs. Daar werd hij doodgeschoten door een terrorist.
Er zit iets ondraaglijks in dat contrast:
Toe Bisjwat, het feest van leven en groei
en een leven dat abrupt werd afgekapt.
Op de Joodse datum van zijn dood gaat een aantal uit onze groep ieder jaar naar zijn graf. Hij ligt begraven op de Herzlberg in Jeruzalem, de nationale begraafplaats van Israël.
Jesper. Door hem te gedenken houden we hem in leven. Voor altijd.
Sjabbat sjalom.
Liefs, Joanne
