Joanne’s blog 121

Lieve allemaal,

We zeiden altijd: “Dit nooit meer.”

Afgelopen dinsdag was het wereldwijd Holocaust Herdenkingsdag.

Deze dag is er niet zomaar gekomen. Het initiatief begon in Zweden en werd later ondersteund door de Europese Unie. In 2005 namen de Verenigde Naties een resolutie aan waarin 27 januari officieel werd uitgeroepen tot internationale herdenkingsdag. Niet toevallig: op die dag in 1945 werd vernietigingskamp Auschwitz bevrijd. Het doel is helder en urgent: het herdenken van de zes miljoen Joden en de miljoenen andere slachtoffers van het naziregime, én het actief bestrijden van haat, antisemitisme en ontmenselijking.

Wie had ooit kunnen bedenken dat het doel van deze dag, zoveel jaren later, zó akelig actueel zou zijn in ons eigen leven?

Hoe de haat oplaait, hoe mensen worden ontmenselijkt en hoe antisemitisme weer zichtbaar en hoorbaar wordt, soms schaamteloos openlijk.

Juist daarom zijn plekken van herinnering zo belangrijk. Zoals de wouden en parken van het JNF. Het Anne Frank Memorial park, vlak bij Jeruzalem, waar bomen zijn geplant ter nagedachtenis aan Anne Frank en miljoenen andere slachtoffers. Levend groen, als symbool van leven, hoop en herinnering. Ook het Joop Westerweel woud herinnert eraan dat er mensen waren die opstonden, die verzet boden en anderen hielpen. Toen. En nu.

Een park brengt rust en sereniteit. Het is een plek om te ademen, te helen, trauma’s te verwerken en stil te staan bij wat was.

En, en dat is misschien wel de krachtigste boodschap van herdenken, de parken roepen ons op om niet alleen te kijken naar wat verloren ging, maar verantwoordelijkheid te nemen voor wat we vandaag doen. Herdenken is geen ritueel voor één dag per jaar. Het is een opdracht om waakzaam te blijven, om niet weg te kijken en om steeds opnieuw te kiezen voor menselijkheid.

Want “nooit meer” krijgt alleen betekenis als we het elke dag waarmaken.

Alle gegijzelden zijn thuis. Moge er nu ruimte zijn voor rouw en voor heling. Ik wens ons allen een sjabbat sjalom.

Liefs, Joanne