Joanne’s blog 120

Lieve allemaal,

Iedere dag geniet ik van mijn wandeling door de avocado- en bananengaarden, maar op sjabbat is het altijd net een beetje meer.
Elke week weer is het op deze dag alsof de tijd zelf ook even vertraagt.

De natuur lijkt verstild, in rust. Er wordt niet gewerkt. Geen tractoren, geen stemmen, geen bedrijvigheid die normaal overal aanwezig is. Het is stil, bijna tastbaar stil, en het voelt alsof de bomen en de dieren dat weten. Alsof ook zij sjabbat houden. Zelfs de grens met Libanon, boven op de heuvels aan de horizon, oogt vredig.

Zo was het ook afgelopen sjabbat. Een koude, vroege morgen, een stralend blauwe hemel en een zon die al serieus haar best deed. Waardoor ik toch nog even terug naar huis liep om mijn gezicht in te smeren, belangrijk in dit licht, om daarna mijn wandeling voor te zetten.

Door de combinatie van veel regen en de nieuwsgierige zon stond het onkruid overal torenhoog. Op de populieren zaten nog enkele ooievaars. Op doorreis. Met een overnachtingsstop. Hoog boven mijn hoofd cirkelden roofvogels, rustig op en neer gedragen door de lucht. Overal fladderden vlinders, licht en kleurrijk.

Dit keer geen jakhalzen, maar wel wilde zwijnen. Het blijft me verbazen hoe weinig geluid ze maken. Het zijn zulke grote, logge dieren, en toch hoor ik ze bijna nooit aankomen. Vaak zie ik ze eerst in de verte. Iets zwartgrijzigs tussen het groen. Meestal zijn ze met een hele groep. Mijn hoofd probeert het beeld te plaatsen en dan beweegt het plots.

Heel soms kijken we elkaar recht aan. Dan zijn ze dichtbij.
Ze verschijnen ineens, ze staan even stil, alert en krachtig, waarna ze net zo snel weer verdwijnen. Geruisloos. Als ik ze dan probeer te zoeken, al kom ik uiteraard nooit te dichtbij, dan kan ik ze nooit meer vinden. Als een verdwijntruc van een goochelaar zijn ze weg.

En ik liep verder, dankbaar voor deze bijzondere momenten, waarop zelfs de natuur lijkt te weten dat het sjabbat is.

Sjabbat sjalom en dat ook de laatste gegijzelde snel vrij mag komen.

Liefs, Joanne