Joanne’s blog 119

Lieve allemaal,

Het is 1 januari geweest en zoals zovelen heb ook ik een paar goede voornemens. Zo heb ik besloten me niets meer aan te trekken van het eindeloze getoeter en bumperkleven om me heen. Hier in Israël wordt er al getoeterd als je bij groen licht een fractie van een seconde te laat optrekt. In plaats van me te ergeren, zwaai ik nu vriendelijk en lach ik. Eerst kijken mensen verschrikt, dan verbaasd, en meestal stopt vervolgens het toeteren. Vriendelijkheid blijkt verrassend ontregelend.

Ook heb ik besloten me niet meer aan het weer te ergeren. Bij de kapper van mijn moeder in Blaricum hing vroeger in de winter een bordje op de deur met de tekst: “Ja, we weten dat het slecht weer is.”

Toch heel even een paar woorden over het weer dan. Net als in Nederland is het hier winter. Alleen ligt de sneeuw hier niet overal, maar alleen in het verre noorden bij de Hermon. Waar ik woon tikt de thermometer soms de 15 tot 20 graden aan. Voor Nederlandse begrippen heerlijk lenteweer. Maar de kalender zegt dat het winter is en dus kleedt iedereen zich hier in het noorden daar ook naar. Jas, trui, muts. En ik doe mee. Ook al heb ik het eigenlijk te warm, het voelt alsof het zo hoort.

En daar gaat het vaak om. Niet om getoeter of het weer, maar om hoe makkelijk we ons gedragen zoals het hoort. Hoe we elkaar nadoen (en hoe hard ook ondergetekende daaraan meedoet).

Nog een voornemen dan. Hoe ingewikkeld de situatie in Israël ook is, het is mijn land en ik zal het altijd blijven verdedigen, maar genuanceerd, op mijn eigen manier.

Lieve groet, sjabbat sjalom en moge ook de laatste gegijzelde in Gaza snel naar huis terugkeren.

Joanne