Dinsdag, 23 december 2025
Joanne's blog
Lieve allemaal,
Als ik terugkijk op mijn JNF blogjaar 2025, voelt het alsof het alles tegelijk was: zwaar en bijzonder, donker en licht. Het afgelopen jaar stond in het teken van wachten, hopen en verwerken. Vooral in het kader van de gegijzelden die terugkeerden, dood of levend. Op de laatste die nog wordt vastgehouden, Ran Gvili, wachten we nog steeds.
En toch ging het leven door. Zoals die dag dat ik op de markt aardbeien kocht. Knotsgroot, uit het zuiden, daar waar het JNF zo actief is. Ik kocht er veel te veel. Omdat fruit gezond is. Maar vooral omdat de boeren in het zuiden onze steun nodig hebben.
Mijn bezoeken aan de Arabische buurdorpen: ik sprak mensen, keek en luisterde. In Nederland voelde ik hoe de sfeer sinds 7 oktober 2023 is veranderd. Hoe onbekenden reageren als ze horen dat ik in Israël woon. Maar niet overal. Zo ontving ik van geloofsgemeenschap De Duif uit Amsterdam ‘de Vredesduif’, voor mijn boek Over Grenzen. Een gebaar dat me moed gaf.
Er waren ook de gewone zorgen en blijheden: mijn tuin, mijn kat, vlinders die terugkeerden in de door Hezbollah verbrande bossen in ons dorp. Seizoenen die kwamen en gingen. Regen die uitbleef en toen ineens in bakken naar beneden kwam. Af en toe nog een alarm. De Joodse feestdagen. En een grote JNF actie voor het noorden van Israël, waar ik woon, dat zwaar getroffen is door vernielingen. Na het staakt-het-vuren ging ik voor het eerst weer naar het strand. Ik was bij demonstraties en ontdekte dat het onder andere Arabische vrijwilligers zijn die dagelijks de JNF parken hier in de omgeving schoonmaken. Hun trots, hun inzet, ze raakten me diep.
En dan de vele soorten vogels in de lucht. In een wereld vol oorlog en verdeeldheid laten zij me dagelijks zien dat verschil geen breuk hoeft te zijn. Dat samen kan.
Ik wens ons allen een vredig 2026 en dat het in de wereld weer een beetje ‘gewoon’ mag worden.
Liefs, Joanne
