Joanne’s blog 113

Lieve allemaal,

Ruim een jaar na de dag dat Hezbollah een veelheid aan raketten op ons dorp afvuurde, zie ik tussen het zwart weer een klein beetje groen. Kleine sprieten, nieuw leven, een teken van herstel. De aanblik ervan brengt me terug naar die dag.

Ik zat in de schuilkelder, vlak bij mijn huis, samen met de andere bewoners uit mijn buurt. We waren wat geïrriteerd, het was al de zoveelste keer die dag dat het alarm ging en we halsoverkop naar beneden moesten. Terwijl sommigen nog bij de buitendeur stonden te praten, klonken er plotseling oorverdovende knallen. De mensen buiten renden naar binnen, de deuren gingen op slot en we wachtten af.

Via WhatsApp kwamen de eerste berichten binnen: directe treffers. We mochten niet naar buiten. De knallen bleven intens, onafgebroken. Daarna volgden de berichten over branden in het dorp, veroorzaakt door de neergestorte raketten. De schade was groot.

Na een tijd, ik weet niet meer hoe lang, kregen we het sein dat we voorzichtig naar buiten mochten. Wat ik toen zag, vergeet ik nooit: overal enorme zwarte wolken, rook die uit de bossen opsteeg. Een aantal raketten had de bossen vlak bij mijn huis geraakt, en ook aan de rand van ons dorp stonden de bomen in brand. Even was er zelfs sprake van een evacuatie.

Waar moet ik dan heen? dacht ik. In die dagen was het nergens in het land echt veilig. De branden bleven dagenlang woeden en een groot deel van de JNF bossen rond ons dorp ging in vlammen op.

Wat later ging ik kijken, met mijn camera in de aanslag, om foto’s te maken voor mijn blog van toen. Wat ik zag, brak mijn hart: alles was zwart. En overal hing de geur van verbrand hout, de stille nasleep van verwoesting.

Maar nu, ruim een jaar later, zie ik dus iets anders. Het groen dat tussen het zwart begint op te schieten. En telkens als ik die tekenen van herstel zie, vult mijn hart zich met een intens gevoel van geluk.

Er is hoop. Altijd.

Sjabbat sjalom en moge de gegijzelden die nog worden vastgehouden spoedig naar huis terugkeren.

Joanne