donderdag 2 mei 2019

Een gesprek met Tjitte de Vries over het Familie Landau De Vries park.

Park ter nagedachtenis

‘Opgevoed door een joodse moeder, Lyia Landau, en een gereformeerde vader, Gerrit de Vries (dubbel gezegend). Mijn moeder overleefde de Tweede Wereldoorlog door onder te duiken in Woudsend, zij was toen zestien jaar oud. Daar ontmoette ze mijn vader, hij was de neef van haar onderduikouders. Haar zusje, Rosa, was ondergedoken bij een broer van mijn vader in Koudum, later in Oudega, dorpen die vlak bij elkaar in Zuidwest-Friesland liggen.

Mijn moeder en haar zusje overleefden de oorlog, hun ouders en veel van onze familieleden werden vermoord in de kampen. Mijn moeder zei eens over haar familie: “De meesten hebben geen graf.” Die zin is me altijd bij gebleven.

Zo’n vijfentwintig jaar geleden schoot het door mijn hoofd: een park in Israel, ter nagedachtenis aan onze vermoorde familieleden, zou het niet bijzonder zijn hen zo te eren?

Een park heeft tweeduizend bomen en dat kon ik toen niet betalen. Maar als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, krijg ik het er niet uit. Ik ben gaan sparen en het lukte me, met steun van enkele familieleden, het bedrag bij elkaar te krijgen.

Het proces

Eind 2015 nam ik contact op met het Joods Nationaal Fonds (JNF) in Amsterdam. Er volgden zes maanden van intensieve afstemming. Over de naam, de locatie en de inwijdingsdatum. Ik wilde dat het park de naam ‘De Vries-Landau’ zou dragen.

Ik groeide op met deze namen op een bordje aan ons huis, in een tijd dat het gewoon was dat alleen de naam van de man erop stond. Het was een erkenning van mijn vader jegens mijn moeder. Mijn moeder was haar eigen identiteit, Lydia Landau, kwijt geraakt tijdens haar onderduik, omdat ze toen twee jaar als Mia Vonk door het leven moest.

Voor mij was het belangrijk dat de locatie van het park in de woestijn zou zijn, ter ere van mijn vader. Mijn ouders bezochten Israel verschillende malen. Bij een van die bezoeken bij een rozenkweker in Zuid-Israel zag mijn vader een tekst uit Jesaja, “de woestijn zal bloeien als een roos”, werkelijkheid worden. Opgegroeid tussen de Friese weiden, had hij grote bewondering voor de landbouwkundige prestaties van Israel. Het raakte hem diep.

Het JNF bepaalde uiteindelijk welke bomen er werden geplant,. Vanwege de biodiversiteit werd gekozen voor verschillende soorten bomen en planten: jujube, tamarisk, acacia, pistache, vijg, moerbei, carob en eucalyptus.

De opening

Op 19 juni 2016 was het zover: de inwijding van ons Familie Landau De VriesPark. Het was een zonnige dag en we waren met zo’n twintig familieleden uit Amerika, Nederland en Israel bijeen voor de onthulling van de plaquette. Een belangrijk moment in mijn leven, één om nooit meer te vergeten. Ook een emotioneel moment. Ons prachtige, bijzondere park ligt in woestijngebied ten noordwesten van Beer Sheva en is onderdeel van de Groene Ring rondom die stad. Ik ben er trots op.

Behalve dat het park voor onze familie zo belangrijk is, zijn bomen ook belangrijk voor Israel. Helemaal in de woestijn. En ook voor de vogeltrek heeft ons park een functie.

“Migrerende vogels die duizenden kilometers vliegen hebben de flora en fauna van bomen en bossen nodig om te overleven”, aldus mijn broer Jacob, bioloog en vogelaar.

Bezoek

Een jaar na de opening was ik terug in ons park, samen met mijn nichtje. Alle tweeduizend bomen waren inmiddels geplant. Sommige meerdere keren, omdat veel stekjes het in de hitte niet hadden gered; in de woestijn kan het wel veertig graden of meer worden.

In 2018 bezocht ik het park opnieuw, nu met mijn broer Jacob.

De boswachter van het JNF vertelde me dat de afgelopen twee jaar bijna de helft van de aanplant was vervangen. Acacia’s en de tamarisken lijken het klimaat wel aan te kunnen. Ik hoefde gelukkig niet bij te betalen voor de nieuwe aanplant.

De betrokkenheid van de JNF-boswachters is groot en ik weet dat ons park in de beste handen mogelijk is.

Voor altijd

Ik ben dankbaar dat het park er is. Het park fungeert als bron voor (hernieuwde) familiecontacten en is onderwerp tijdens vele gesprekken met vrienden. Tweeduizend bomen ter herinnering aan onze familie. Wat een wonder.

Ons park is een eerbetoon aan de doden en moge het een inspiratiebron zijn voor de komende generaties binnen onze familie.’

 

Privacyverklaring